Podróże wciągają, uzależniają… zmieniają optykę i spojrzenie na świat. Kiedy po rocznej podróży dookoła świata wróciliśmy do domu, wiedzieliśmy że za kilka lat wyruszymy znów, tym razem z dziećmi…      I tak też się stało. Maluchy podrosły a my spakowaliśmy torby i zamknęliśmy drzwi. Mieliśmy przed sobą 8 miesięcy podróży ale tym razem

A gdyby tak wejść na ośmiotysięcznik i zjechać na snowboardzie? Być pierwszym Polakiem, który zrobił coś takiego. Tak… takie myślenie dość mocno łechcze ego. Podnosi ciśnienie i sprawia, że przed oczami pojawiają się obrazy nie pozwalające skupić na niczym innym. Nie dają spać, nie dają spokojnego oddechu. Przykuwają uwagę a co najważniejsze napędzają. Wystarczy, że

Czasami te najtrudniejsze decyzje przychodzą najszybciej. Siedzisz sobie w domu, patrzysz na padający za oknem deszcz i myślisz… Co by było gdyby… Może jednak warto… A jeśli się nie uda… A jeśli potem wszystko się rozsypie… Tysiące pytań i braków odpowiedzi. Ktoś mądry powiedział „strach przed porażką jest gorszy od samej porażki”. Obawa przed nieudanym

  – Mam na imię Miki – powiedział kierowca – Miki, tak jak ta Amerykańska myszka, widzieliście? – Tak widzieliśmy – odpowiedział Boguś poprawiając się na tylnym siedzeniu taksówki. Wciśnięty pomiędzy Radka a mnie, przywalony dwoma plecakami, walczył o każdy centymetr kanapy – zabieraj łapę Radziu – warknął.   – To nie moja! – Jasne,

Wejście na szczyt i wtarganie deski to jedno. Trzeba na niej jeszcze zjechać. Co więcej, w drodze powrotnej trzeba zabrać cały ze sobą bagaż. A to… uwierzcie mi, zupełnie inna historia. Pomimo szalejącego od kilku dni wiatru udało nam się w końcu trafić na spokojniejsze okno i ruszyć do ataku na wierzchołek. Pogoda pozwoliła mi

Do trzech razy sztuka! Tak się podobno mówi i jak się okazało w tym powiedzeniu jest całkiem spore ziarno prawdy. Przynajmniej jeśli chodzi o Matterhorn i nasze z nim przygody.   Potrzebowaliśmy z Adamem aż trzech lat by wejść na szczyt.   Matt piękna góra będąca spełnieniem marzeń niejednego alpinisty. Jego spiczasty wierzchołek odcina się

Podarty namiot w obozie na wysokości 7100 metrów n.p.m. nie należy do najprzyjemniejszych miejsc na świecie. A co dopiero w czasie kilkudniowego załamania pogody, i białego od śniegu nieba? Uwielbiam góry ale przyrzekam, po trzech dniach kompletnego odcięcia od świata gotów byłem zrobić wszystko byle tylko się z nich wydostać…     Wszystko zaczęło się

Jachu, znaczy kapitan… Jak to sam powiedział, urodził się do wydawania rozkazów a nie ich wykonywania. Może to delikatnie mówiąc „lekki” przerost ego ale z drugiej strony poświęcił morzu całe życie i nie da się ukryć, że z niezłym efektem. Był taki czas, że dość często pływaliśmy z owym Jachem i drużyną HaKaŻetu na tzw.

Czy można chcieć coś zjeść a jednak zjeść tego nie można? Na to dość zawiłe pytanie istnieje dużo mniej zawiła odpowiedź. Okazuje się, że poza apetytem mamy coś takiego jak wyrzuty sumienia. Ba! Nawet jeśli nie mamy ich my, są koledzy którzy szybko pomogą nam je zdobyć.   Plan wyjazdu do Ameryki Płd. Był bardzo